Wie wil er nu gewoon zijn?

nog een betere:

Verdienstelijke versie it revival La Cage aux Folles met Kelsey Grammer (rol daarna overgenomen door Harvey Fierstein)

Met dank aan Justin Bond die me die groep leerde kennen...

Justin Bond was te bewonderen in de film 'Shortbus'. Hier brengt hij een ode aan de Carpenters in het Castro theater in San Fransisco (iin de gelijknamige buurt).

en hier nog eentje... Carly Simon remembered

Conclusie: doe je ding, en je komt er wel?

 Zoek op Bieber en gay en dat is het meest bekenen filmpje dat je tegenkomt... 

en dit is de meest bekenen spoof...

en tot slot...

Die mag hier toch ook niet ontbreken...

Oké, dit is episode 64, en hij zit nog maar aan Liza Minnelli. Benieuwd wat de vorige 63 zijn? Abonneer je op Some Like It Scott!

Zijn musicals gay? Euh... Geen open deuren intrappen a.u.b. In de beste traditie van homomilitantisme, is er naar aanleiding van propostion 8 (het voorstel ter afschaffing van het homohuwelijk in California dat het nipt gehaald heeft bij de laatste presidentsverkiezingen) een musical in elkaar getimmerd. John C. Reilly (o.a. 'Mister Cellophane' in de musical Chicago) voert de cast aan.

Die moet je zien...

Onder het motto "Talk About It" vond op woensdag 11 oktober jl. in de Verenigde Staten de National Coming Out Day plaats. Waarom ‘het’ nog van de daken schreeuwen, als je YouTube hebt? De een is wel plezanter dan de andere, maar kom. New gay culture op YouTube, de zoektocht gaat verder…

Die hieronder vind ik de beste. Bekijk ook zijn andere filmpjes eens...

nog 1tje:

en nog 1tje

en nog 1tje om 't af te leren...

YouTube is de speeltuin van nieuw aanstormend talent. Jonge gays, complexloos en talentvol. Niet bekend van film of tv, maar vedet op het net.

Geen lange comment, just watch…

VGL Boys doen Bernadette Peeters

Patrickblog:

 TheJoeFrom1993 : volgger uit Nieuw Zeeland

http://www.youtube.com/user/TheJoeFrom1993

Harry Potter ook al gay? Als je van West-Vlaanderen bent, wist je het natuurlijk al lang. Met zo'n naam! Nu denkt een flauwe plezante op Youtube er blijkbaar ook zo over...

En om te besluiten:

 I rest my case

Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, een soort prequel op Jesus Christ Superstar, is sinds vorig jaar weer te bewonderen op de Londense West End. Geschreven in 1968 is het een van de meest onbedoelde (hoewel…) gay shows die je vandaag op de planken kunt zien. Voor het verhaal gingen Andrew Lloyd Webber en Tim Rice hun mosterd halen in het Oude Testament.

Joseph is de tweede jongste van een nest van twaalf jongens en de oogappel van zijn pa, die hem een regenboogjasje schenkt (wist hij veel). Joseph is ik weet niet hoe tevreden en zingt ‘tralalala o wat ben ik toch blij met mijn veelkleurig jasje, ik lijk wel een levend kunstwerk!’. Zijn broers zijn echter doodjaloers en verkopen hem als slaaf aan voorbijtrekkende kooplui. Hij belandt bij Potiphar, een Egyptische miljonair en zijn nymfomane vrouw.

Vanaf dat moment huppelt Joseph (vertolkt door een verre van onaardig uitziende Lee Mead) voor de rest van het stuk alleen gekleed in een lendendoekje rond. Madam Potiphar sleurt hem in haar ledikant (eeeek), hij verzet zich heftig, maar wordt toch betrapt door haar man die hem in de cel gooit. Enfin, na veel vijven en zessen wordt hij de nummer twee van Egypte en verzoent zich met zijn familie.

Het stuk (in beide betekenissen) eindigt in een veelkleurig spektakel waarbij Lee in zijn veelkleurige jas boven het podium rijst, met achter hem een regenboogsleep die bijna zo groot is als de vlag van Roze zaterdag. Liefhebbers van kitsch, humor en zeemzoete maar o zo mooie muziek: allen daarheen!

Harvey Fierstein (op foto hierboven met Joel 'Cabaret' Grey), geboren op 6 juni 1952 in Brooklyn, New York, is een Amerikaanse acteur, stand-up comedian, toneel- en scenarioschrijver. Harvey is tevens Jood, atheïst en gay. Hij hoefde echter nooit uit de kast te komen want hij heeft van zijn homoseksualiteit nooit een geheim gemaakt, ook niet in een tijd waarin dat verre van evident was. Tot vandaag de dag blijft hij een voorvechter van homorechten (zie Youtube filmpjes).

Harvey Fierstein oogstte vooral roem met zijn toneelstuk Torch Song Trilogy, die hem in 1982 twee Tony Awards opleverde voor beste toneelstuk en beste acteur in een toneelstuk. Hij schreef tevens het scenario voor de hitmusical La Cage Aux Folles dat hem opnieuw een Tony bezorgde. Op de planken van Broadway schitterde hij ondermeer als melkboer Tevye in Fidler on the Roof en als Edna Turnblad (foto) in Hairspray (alweer een Tony, dank u). En dit jaar was hij op Broadway nog te zien als homoseksuele oom in A Catered Affair, waarvoor hij tevens tekende voor het scenario.

In de bioscoop was hij ondermeer te zien in Woody Allen's Bullets Over Broadway, speelde hij de gay broer van Robin Williams' in Mrs. Doubtfire en rollen in Death to Smoochy, Garbo Talks, Duplex, en Independence Day. Hij vertelde de schitterende documentaire The Times of Harvey Milk dat hem een News & Documentary Emmy Award opleverde. Zijn hese stem is ook die van Yao in Disneys Mulan. Maar zijn eerste cinemasucces was natuurlijk de verfilming in 1988 van zijn bekroond toneelstuk Torch Song Trilogy, met hemzelf, Matthew Broderick en Anne Bancroft in de hoofdrollen. En niet te missen film!

Harvey on Gay Pride

Harvey: Where is your Anger? (MUST SEE)

Harvey bij de Muppets

De preutse fifties zitten vol verrassingen. In tijden van heksenjachten op communisten en ander subversief gespuis, dienden de closet gays van Hollywood (zowat 90% van de musicalbusiness) inventief te zijn. En subtiel (!). Ze leverden echte kitschjuweeltjes af zoals The 5.000 Fingers of Dr. T, maar ook Li’l Abner uit 1959 kan tellen. Alweer een verborgen ode aan gay camp die zelfs aan de aandacht van Paul Roen, auteur van High Camp I en II, ontsnapte.

Li’l Abner is de vrijwel letterlijke verfilming van de Broadway musical uit ’56, dat op zijn beurt gebaseerd is op een populair stripverhaal. Het verhaal in een mininotendop: Li'l Abner Yokum (Peter Palmer) is een knappe spierbundel met een hart van goud. Een minpuntje (nu, ja): hij is meer geïnteresseerd in vissen dan in zijn vriendinnetje Daisy Mae (Leslie Parrish).

Als de regering hun dorp Dogpatch uitpikt als testgrond voor de atoombom omdat ze het de meest nutteloze gemeente van de VS vindt, proberen de dorpelingen daar een stokje voor te steken door er iets interessants te vinden. Blijkt dat Li’l Abner zijn looks te danken heeft aan Yokumberry Tonic, een brouwsel van zijn Mammy (Billie Hayes). De drank wordt uitgetest op een aantal lelijkerds van het dorp, die stuk voor stuk veranderen in adonissen. Perfecte studs, eeuwig jong en mooi, maar ze hebben één nadeel (sic): ze zijn totaal niet meer geïnteresseerd in meisjes. Tel daarbij de waanzinnige kostuums, protserige decors en acrobatische dansnummers, en je hebt, wel, een classic. Helaas is de dvd enkel in zone 1 verkrijgbaar.

Hier Peter Palmer, al zingende: ‘You deserve someone good looking, namely me”

Wat? Moeten “we” Mika ook al opeisen? Komaan zeg, dikke meisjes op scène, kitscherige decors die Liberace zouden doen blozen en pure disconummers zoals ‘Take it easy’… En hoe kan je de tekst van Grace Kelly anders bekijken dan door een reuze travelobril?:

I try to be like Grace Kelly
But all her looks were too sad
So I try a little Freddie (Mercury)
Ive gone identity mad!

Spijkers op laag water? Zoals bekend, wil Mika zich zelf niet uitspreken over zijn seksualiteit, kwestie van een fanleger bakvissen niet teleur te stellen. “Mijn muziek spreekt voor zichzelf,” aldus de knapperd. I rest alweer my case… 

Nu we het er toch over hebben (zie vorige bijdrage), een blog over gay culture kan natuurlijk niet voorbij aan Tom of Finland (8 mei 1920 – 7 november 1991).
Tom of Finland werd geboren in euh… Finland (Kaarina om precies te zijn), onder de slecht bekkende naam Touko Laaksonen. Hij staat bekend als fetisjartiest en heeft vooral homo-erotische tekeningen op zijn kerfstok.

Hij schetste ongeveer 3500 illustraties bijeen die vooral gekenmerkt worden door  zwaargebouwde en besnorde beefcakes met penissen van hier tot ginder. Meestal gekleed als een Hulk in de overgang, barstend uit de kleren. Ook vaak uitgedost met zweepjes of andere attributen, onderdanige krachtpatser aan de knieën. 

Laaksonen werkte als commercieel grafisch tekenaar. Homo-erotische prenten tekenen, was zijn hobby. In  1956 publiceerde het Amerikaanse tijdschrift Physique Pictorial voor het eerst een aantal pikante tekeningen van Tom die de aandacht van de homogemeenschap trokken. Vanaf 1973 begon Tom of Finland met de publicatie van erotische stripverhalen waarin lederventen, zee- en andere bonken steevast de hoofdrol speelden. 

Voor zijn dood kon hij nog meewerken aan de Finse documentaire Daddy and the Muscle Academy - The Art, Life, and Times of Tom of Finland. Met de publicatie van een collectie van zijn werk door Taschen is hij vandaag echt mainstream geworden. Getuige daarvan is ook een nieuw parfum, 'Tom of Finland', gelanceerd door Etat Libre d’Orange. Voor echte venten ongetwijfeld.  

Bernard Faucon (° 1950) creëerde zijn fotografisch oeuvre tussen 1976 en 1995. Hoewel zijn hoogst originele kunstfoto’s in boekvorm zijn verschenen en werden geëxposeerd van Parijs tot New York, blijft hij, ondanks algemene erkenning, vrij onbekend. Misschien liggen wezenlijk voor zich uitziende knapen minder goed in de markt dan de sm-beren van Tom of Finland…

Hierbij een link naar de officiële site. 

Oké, het is oude koek, maar ik had het nog niet gezien. Het Instituut voor Tropische Geneeskunde (ITG) en Sensoa openden in de Van Schoonbekestraat een Helpcenter om er gratis en anoniem te testen op hiv. In Frankrijk voorziet de vereniging AIDES vergelijkbare diensten. In 2006 lanceerde de organisatie de campagne Sugar Baby Love.

De campagneclip laat op de tonen van Sugar Baby Love van The Rubbettes het leven van een jonge homo zien die verschillende avontuurtjes meemaakt voor hij zijn Grote Liefde tegenkomt. Ondertussen gebruikt hij steeds condooms. De boodschap is dan ook: leef lang genoeg om de juiste tegen te komen.

Sugar Baby Love kreeg gratis uitzendtijd op M6, Arte, Canal+, Pink TV en ook op de parlementaire zender LCP.

Mmm… Over die weet ik weet niet goed wat denken. ‘I Now Pronounce You Chuck & Larry’ (2007) is een zeer succesvolle (lees: platvloerse) Amerikaanse comedy, doorspekt met homoclichés die zelfs voor camp- en cultliefhebbers ver over de schreef gaan. Gay culture gezien door een heterobril. Het is zoals met jodenmoppen. Verteld door een jood mag je ongegeneerd lachen. Is de grollenmaker  niet-jood, dan is antisemitisme nooit ver weg.

Anderzijds wordt de gay cause niet echt geweld aangedaan, wel integendeel. De clichés zijn wat ze zijn, maar homohaters komen er euh… bekakt uit. Aan het eind van de film zijn zelfs de grootste homofobe brandweerlui bijgedraaid. In die zin kan een succeskraker als Chuck&Larry meer doen voor de goede zaak als artistieke, politiek correcte meesterwerken waar geen kat naar komt kijken. En Brokeback Mountain dan? Trust me, die prent had een ander doelpubliek.

Voor degene die de film gemist hebben: de dvd ligt voor 5 euro in de mediamarkt. En hier is de trailer:

Een blog over gay culture zonder het Franse  artistieke homokoppel Pierre Commoy (de fotograaf, °1949) and Gilles Blanchard (de schilder, °1953), beter bekend als ‘Pierre et Gilles’ is als euh… een vaas zonder bloemen? Een koppel dat samen geile knapen kiekt en al decennia braafjes bij elkaar blijft. Je moet het maar doen.

De foto’s van Pierre et Gilles zijn als kitscherige schilderijen van mensen die vaak te mooi zijn om op deze planeet rond te lopen. Maar ja, de grens tussen fotografie en schilderkunst in deze eeuw van fotoshoppen wordt dan ook alsmaar fijner. De settings, kostuums en retouchering zijn dan ook minstens zo belangrijk als het eigenlijke kiekje. Veel foto’s doen denken aan hun Amerikaanse voorganger James Bidgood wiens ‘Pink Narcissus (zie elders op deze blog) wel één bewegende foto van Pierre et Gilles lijkt.

Allerlei beroemdheden vonden het een ware eer om door Pierre et Gilles vereeuwigd te worden, zoals Lio, Khaled, Étienne Daho, Marie France, Mikado, Marc Almond, Marilyn Manson, Madonna, Kylie Minogue, Erasure, Deee-Lite, The Creatures, Nina Hagen, CocoRosie, Naomi Campbell, Catherine Deneuve, Layke Anderson, Jean-Paul Gaultier, Mireille Mathieu (eeek).

Hier een YouTube Filmpje over een tentoonstelling van hun betere werk in Moskou. Om je te bescheuren…

Het oeuvre van de avant-gardistische filmmaker  Kenneth Anger is uit op twee dvd’s (zone nul, dus ook hier te bekijken). Nog niet zo lang gelden (november 2007) was de tachtigjarige cultregisseur te gast in het Brusselse filmmuseum (helaas gemist – snik). Uit de brochure lezen we het volgende: “Het belang van het werk van de legendarische pionier van de onafhankelijke cinema Kenneth Anger strekt veel verder dan de loutere avant-garde. Zijn invloed is essentieel aanwezig in werk van cineasten als Martin Scorsese, David Lynch, R.W. Fassbinder of Derek Jarman. Anger is een subversieve filmmaker die in zijn films basisideeën uit film en populaire cultuur herwerkt, recycleert en naast elkaar plaatst.”
 
 Angers films bevatten soms extreem geweld, occultisme, freudiaanse thema’s en… homo-erotiek!. Hij maakt daarbij handig gebruik van popmuziek en wordt in die zin soms gezien als de peetvader van de hedendaagse videoclip. Hier als voorproefje de trailer van de dvd (volume 1) op YouTube:

De Rocky Horror Picture Show mag hier natuurlijk niet ontbreken. De Rocky Horror Show hield het op Broadway maar 45 voorstellingen vol en ook de gelijknamige film (met ‘Picture’ toegevoegd in de titel)  van 1975 was aanvankelijk geen groot succes. Maar de status groeide door de jaren heen en nu is de RHPS een van de meest beroemde cultfilms ooit. Het succes van de revival op Broadway in 2000 was dan ook navenant: 437 voorstellingen.

Rocky Horror is gay camp pur sang. Een ode aan de decadentie, in de goede zin wel te verstaan. Sweet Transvestite from Transylvania… I can make you a ma-a-a-aaan… Yeah! En toch, en toch… totaal onbekend en dus onbemind bij de jeugd van heden. Ts, ts. Ze kennen zelfs Divine niet meer. In het fragment: Tim Curry, vrij recent nog te zien in de West End als King Arthur in Spamalot.

Zonder woorden

Ik kan het niet laten: hier nogmaals Sister Paula, over Janis Joplin, haar jeugd in de jaren 50 en een heftig pleidooi jezelf te zijn.

Het heeft niet mogen baten voor Hilary. Maar ze had wel de steun van Paula… (die ook lekker tekeergaat tegen de regering Bush)